07-04-07

Supermarkt

In het centrum van Brussel, vlak bij de Anspachlaan, het St. Catherineplein en St. Gery zit een supermarkt die zo Brussels is als een supermarkt kan zijn. Buiten ligt een groepje alcoholisten onder warme dekens naar de passerende mensen te kijken. Binnen is het warm en krioelen alle rangen en standen van Brussel, en dus van Europa, door elkaar. Voor de kassa's staan lange rijen mensen te wachten tot ze kunnen betalen. Ze kijken moe en chagrijnig. Achter de kassa's zitten kassieres, zowel mannen als vrouwen, te  wachten tot ze naar huis kunnen. Ze kijken moe en chagrijnig.

Ik sta in de rij met een zwaar, want veel te vol, mandje. Voor mij staan drie mensen. Een blonde vrouw, zij mag bijna betalen, een oudere man met opvallend zwarte haren en een vlotte veertiger met grijze haren en een leren jack. De vlotte veertiger maakt steeds aanstalten om de blonde vrouw op haar schouders te tikken, maar pas na de vierde keer net niet aanraken, zet hij door. De vrouw kijkt om, zonder enige blik van herkenning, en kijkt hem vragend aan. De man zegt iets in het Frans. De blonde vrouw en de man met de zwarte haren kijken erg verbaasd, net als de kassiere. De vrouw schudt nee en loopt na te hebben betaald ietwat geschrokken weg. De man met de zware haren betaalt.

Dan is de vlotte veertiger aan de beurt. Hij knoopt een gesprekje aan met de kassiere. Dit lijkt beter te lukken. Na enkele zinnen te hebben gewisseld, zegt hij opnieuw iets waar zowel de kassiere als de man die achter mij staat van lijkt te schrikken. In het Frans, dus onverstaanbaar.

"Ongelooflijk" herhaalt de man achter mij meerdere keren. Het gesprekje verandert langzaam in een gesprek en mijn mandje wordt steeds zwaarder. Uit de flarden die ik wel kan verstaan, maak ik op dat ze iets samen willen gaan doen en dat zij daarvoor pauze moet nemen. "Ongelooflijk", hoor ik nog een keer achter mij. De kassiere roept iets door de intercom en vraagt de vlotte veertiger om even bij het deurtje van haar hokje te gaan staan, zodat ze mij kan helpen. Terwijl ze mijn spullen over de scanner haalt, blijft ze met de veertiger praten. Ze lacht. Terwijl ik betaal komt iemand haar afwisselen en ze verlaten tegelijk met mij de winkel. Ik weet vrij zeker dat ze elkaar nog nooit eerder hadden gezien. Geen idee wat ze gaan doen.

17:08 Gepost door Whybrussels? in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (1) | Tags: supermarkt brussel liefde |  Facebook |